برهان بر دو قسم است. برهان انی و برهان لمی
 برهان انی ما را از علت به سوی معلول می برد و برهان لمی ما را از معلول به سمت علت
اگر کسی بگوید : دود در آسمان می بینم. پس جایی آتش گرفته است  برهان که به کار برده برهان انی است یا لمی؟
جواب : این برهان لمی است. چون دود معلول آتش است و من از دیدن معلول پی به وجود علت بردم.

سوال : اینجا آتش گرفته پس باید دودی از آن بلند شود این برهان انی است یا لمی؟
جواب :  چون از علت دود که آتش است پی بردم که باید دودی بلند شود پس برهانی انی به کار برده ام

سوال: شناخت شما از وجود خداوند با استفاده از برهان لمی بوجود آمده یا انی؟

سوال: برهان انی محکم تر و معتبر تر است یا لمی؟

 

شخص‌ عارف‌ پيكرش‌ با مخلوقات‌ است‌ و دلش‌ با خداست‌؛بطوريكه‌ اگر بقدر يك‌ ردّ شعاع‌ نور چشم‌ از خدا غفلت‌ ورزد،در آن‌ دم‌ از اشتياق‌ به‌ سوي‌ او مي‌ميرد . و عارف‌ امانت‌دار گنجينه‌ها و ذخائر امانتهاي‌ خداست‌،و گنج‌ اسرار اوست‌،و معدن‌ نور اوست‌،و راهنماي‌ رحمت‌ اوست‌ بر خلائقش‌،و مركب‌ راهوار علوم‌ و عرفان‌ اوست‌،و ترازوي‌ سنجش‌ فضل‌ و عدل‌ اوست‌ . او از جميع‌ خلق‌ عالم‌ و از مرادهاي‌ خود و از دنيا بي‌نياز گرديده‌ است‌،مونسي‌ ندارد به‌ جز خدا،و گفتاري‌ و اشاره‌اي‌ ندارد و نَفَسي‌ بر نمي‌آورد مگر به‌ خدا و براي‌ خدا و از خدا و با خدا . اوست‌ كه‌ در باغهاي‌ قدس‌ و طهارت‌ حريم‌ خداوند رفت‌ و آمد مي‌كند،و از لطائف‌ فضل‌ او توشه‌ بر مي‌دارد . معرفت‌،اساس‌ و بنيان‌ است‌ و ايمان‌ فرع‌ آنست‌. مصباح‌ الشّريعة

 

 

گاهی انسان قصد دارد که از نقطه الف به نقطه ب برود و رسیدن به نقطه ب برای او هیجان انگیز و مهم است. گاهی این حرکت زمانی است مثلا کسی که دوست دارد زود تر به زمان فارغ التحصیلی برسد و گاهی مکانی مثل کسی که دوست دارد زود تر به خانه برسد و در این رسیدن هیجان و علاقه ی خاصی است. معمولا در این گونه حالت ها انسان دوست دارد هرچه زود تر این فاصله را طی کند. دوست دارد زمان زود تر حرکت کند و مکان زود تر پیموده شود. اما  در این بین غافل است از این حقیقت که این زمان خود بخش مهمی از زندگی و عمر او می باشد و دارای ارزش.
یک واقعیت تلخ در زندگی انسان های خاکی این است که همه زمان ها و مکان ها می گذرند چه آنهایی که به آن علاقه داریم و چه آنهایی که دوست داریم زود تر از آنها بگذریم. ایام هجران و وصل هر دو سریع می گذرند. و برای انسان همیشه این سوال خود نمایی می کند که چه کنم که زمان هایم ماندگار شوند و عبور هایم مفید باشند و مثل برگ پاییزی به زمین نریزند؟
زیبا ترین اکسیر دوام دهنده به لحظات و جاودانه کننده ی افعال و زمان ها و تنها اکسیر نگهدارنده ی خوبی ها همان قدم برداشتن برای خداست. یعنی اینکه درست در همان لحظه ای که چند قدم بیشتر تا جایی که باید یرسم باقی نمانده و شور و هیجان تمام وجودمان را فرا گرفته لحظه ای بایستیم، تصمیم بگیریم این چند قدم را برای خدا برداریم، نیت کنیم، هدف خدایی انتخاب کنیم، حتی اگر می توانیم وضویی بگیریم و بعد آرام و مطمئن با نگاهی به خدایی که همیشه مارا می نگرد قدم بزنیم یا بدویم تا به مقصد اما دویدنی که اینبار برای خداست!!! در این صورت خیالمان راحت است که این زمان نگذشته و نابود نشده و برای همیشه برای ما باقیست، نه مانند باقی ماندن خاطره ها بلکه همانند واقعی ترین باقی ماندن ها و ملموس ترین و محسوس ترین آنها .

خدایا . . .
شکرت که هر روز مرا بیشتر با دنیا آشنا می کنی !
شکرت که دانستم. کمکم کن که دانشم را به عمل بکشانم.
شکرت که آنچه خواستم دادی. کمک کن که ترا بیشتر بخواهم و بخوانم

 

۷:۳۰ صبح :
گاهی دل انسان لک می زنه برای اینکه معجزه ای ببینه و ایمانش به خدای خود بیشتر و محکم تر بشه! یعنی خیالش راحت بشه. اما معجزه، چشم معجزه بین هم می خواهد. با هر چشمی نمی شود معجزه دید. اگر فرعون معجزه موسی را قبول نکرد به این علت نبود که معجزه را دید و نپذیرفت. بلکه به این علت بود که معجزه را اصلا ندید. یعنی چشم معجزه بین نداشت.
چشمی که اسیر آرزوهای مادی و زرق و برق دنیا شده، معجزه نمی بیند. من و تو هم اگر چشم معجزه بین نداشته باشیم، نمی بینیم. حتی اگر عصای موسی جلوی ما اژدها شود. اما برای کسانی که چشم معجزه بین دارند، دو معجزه عظیم هست . یکی خارج از ما و یکی درون ما.
معجزه ی خارج از من همین دنیاست و دیدنی های آن. معجزه یعنی آنچه انسان عادی از آن عاجز است. آیا انسان می تواند خورشید را طلوع دهد یا زمینی که در این فضای لایتناهی مانند گلوله ی بی هدفی با سرعت در حرکت است را آنچنان هدایت کند که به سیاره ی دیگری برخورد نکند؟ آیا می تواند حتی کرم ابریشمی را به پروانه شدن بکشاند؟
و مجزه ی درون که عظیم است و عجیب. معجزه ی خود آگاهی. اینکه من منم. خیلی سخت است. چه کسی چیزی آفرید که خود را می شناسد؟ با کدام علم می شود موجود خود آگاه ساخت؟ شناخت این معجزه با من کیستم آغاز می شود.
نیک بنگر. آنچنان سراسر وجود را معجزه فرا گرفته که حتی برای لحظه ای هم نمی شود چشم به جایی دوخت که معجزه ای دیده نشود. معجزه منم. معجزه تویی. معجزه تمام هستی و افکار و بودن ماست. معجزه غم ها و شادی های ماست و محبت ها و دوستی های ماست. مگر در دعا های ائمه ندیده اید که اوست خدایی که می خنداند و می گریاند. آنکه مریض می کند و شفا می دهد. آنکه مرا آفرید و هدایت کرد و .... اینها همه معجزات اوست.

۸:۴۵ صبح:
اما گاهی هم دوست داریم در زندگی ما معجزه ای رخ بدهد و تغییری در ما ایجاد شود و انسان بهتری شویم. این معجزه چیزی نیست جز تصمیم خود ما و دعا. باید از خداوند بخواهیم و عاجزانه دعا کنیم که ما را در راهی که انتخاب کرده ایم کمک کند و آرام آرام شروع به عمل کنیم. و باید بدانیم که این معجزه به یک باره اتفاق نمی افتد و باید در یک فرایند تدریجی و آرام پیش برود. چون در معجزات فردی و تغییرات روحی، آنچه مهم است خود تغییر نیست بلکه مهم دوام آنچه تغییر یافته است. مثلا این مهم نیست که من بتوانم هزار عادت رفتاری جدید را در یک روز در خود ایجاد کنم بلکه این مهم است که بتوانیم یک عادت را آنچنان در خود ایجاد کنم که تا آخر عمر ادامه داشته باشد.
لازم نیست که از اول شروع کنم به نماز شب خواندن بلکه همینکه عادت کنم که نماز صبحم قضا نشود و این تا آخر عمر ادامه داشته باشد خیلی خوب است یا اینکه مثلا عادت کنم به اینکه در هر شرایطی نماز اول وقت بخوانم. معجزه های فردی با کارهای کوچک و آرام آرام است و گاهی نیاز به همراه و مشوق دارد.

خدایا کمک کن به سوی تو حرکت کنیم و برای تو

تنها دلیلی که می توانم در راه درسی و علمی ای که پیش گرفته ام تاب بیاورم و با سختی های آن بسازم و ادامه دهم خداست. وقتی که سر کلاس می نشینم و استاد شروع به بیان اصطلاحات پیچیده و عجیب می کند و می دانم که نه منتظر تمام شدن کلاس هستم که پس از آن دوباره آغاز کلاسی دیگر است و نه منتظر گرفتن مدرکی که بعد از آن دوباره تکاپو برای گرفتن مدرکی دیگر است و نه بیرون از کلاس خبری است که بیرون رفتن از آن مرا از آن خبر مطلع کند، پس آرام می نشینم و با او خلوت می کنم و می گویم خدایا برای تو! و این ذهن مرا بسیار متمرکز می کند و آرام. شاید تنها امیدم به خواندن این درسها گشودن پرده ای از اسرار هستی باشد و فهمیدن پرده ای از پرده های راز آفرینش و یا گشودن گره ای از کار بنده های خدا و راه نمودن به راه گم کرده ای در بیابان دنیا. و جز اینها، همه انتظار بازگشت است و نگاهی منتظرانه به آینده...

همینکه انسان بداند آنچه که در حال اتفاق افتادن است، در حضور خداوند است و تحت تدبیر و برنامه ربزی او انجام می شود و خواسته خداوند این بوده که اینگونه اتفاق بیفتد انسان را آسوده و دلگرم می کند
گاهی بخاطر اینکه مسائل آنگونه که ما می خواهیم اتفاق نمی افتد، دلتنگ می شویم. ماندن را دوست داشتیم و رفتیم، رفتن را دوست داشتیم و ماندیم. گفتن را دوست داشتیم و مجبور به سکوت شدیم، سکوت را دوست داشتیم و به سخن آمدیم و .... اما اگر بدانیم که اینها همه در تدبیر آن دلدار مهربان است و مطابق آنچه او می خواهد، آرام می شویم و راضی.
چون او می خواست اینگونه شد پس بی تابی مکن و آرام بمان تا نتیجه ی زیبایش را با هم ببینیم

خدایا کمک کن که با تو باشیم و همیشه راضی به رضای تو